Ja, we geven veel aan goede doelen. Zowel de burgers als de regeringen van de Europese landen. Maar eigenlijk zijn we helemaal niet zo goed bezig als het lijkt. De hele hulpverlening van Europa is een grote poppenkast en niet per se voor de armen buiten Fort Europa, maar om de welvaart van Europa zelf. Wat er werkelijk gebeurt, is dat wij de derde wereld landen arm houden en onze steun is er gek genoeg een onderdeel van.

Door roven werden we rijk en door protectie blijven ze arm
Het armoedeprobleem van ontwikkelingslanden begon in de tijd dat de wereldeconomie ontstond. De westerse landen hadden grondstoffen nodig toen de industrialisatie opkwam. Daarom namen ze andere landen in en kolonialiseerden ze die landen om de grondstoffen die ze er aantroffen. Zo groeiden de Europese handelsnaties en de ongelijke internationale handelsverdeling. Onze economie groeide ten koste van de overzeese kolonies. Zo bouwden de westerse landen een voorsprong op in de wereldeconomie en bleven de kolonies arm en slecht ontwikkeld. Tot op de dag van vandaag is de achterstand nog niet ingehaald en door de protectie van de rijke landen blijven we de economische groei van derde wereld landen remmen.

De kromme economische verdeling op aarde

• Ongeveer 70% van de fossiele brandstoffen wordt gebruikt door ongeveer 25% van de wereldbevolking. Dat zijn Europa, de Verenigde Staten, Canada, Rusland en Japan.

• Driekwart van de wereldbevolking woont in ontwikkelingslanden en zij gebruiken alleen 30% van het wereldgraanverbruik.

• De rijkste kwart van de wereldbevolking maakt driekwart van de wereldgrondstoffen op en zorgt dus ook voor de meeste vervuiling.

• Maximaal 2,6 gigaton CO2 zou de wereldbevolking mogen uitstoten. Toch gaan we er ruim overheen, met een uitstoot van 6,4 gigaton en ‘wij rijken’ zijn verantwoordelijk voor 4,8 gigaton CO2.

• Een groot percentage van de landbouwproducten die de ontwikkelingslanden maken eten wij op. Om een voorbeeld te geven: in Latijns-Amerika is dat maar liefst 64% van haar landbouwproducten.

• Driekwart van de wereldbevolking verdient maar liefst 15% van het wereldinkomen.

• De V.S. is de grootste energie slurper. Daar woont slechts 5,5% van de wereldbevolking, maar neemt 29% van het aardolieverbruik en 33% van het elektriciteitsverbruik voor hun rekening.

• 86% van de industrie is in handen van de ontwikkelde landen.

Rijke landen willen niet delen
Het is een vergissing te denken dat we door ontwikkelingshulp de arme landen tot ons welvaartniveau doen stijgen. Zo zit de wereld niet in elkaar, want als de arme 75% van de wereldbevolking evenveel zou gaan consumeren als wij doen, zou de aarde binnen de kortste keer ‘op’ zijn. De natuur zou het niet aan kunnen met het gevolg dat de natuur onomkeerbaar beschadigd zou worden. Zij zullen daarom nooit ons leefpatroon kunnen overnemen. Het is daarom niet de vraag of ze ooit ons welvaart zullen bereiken, maar of wij bereid zijn om ons welvaart te delen. Zijn wij bereid om ons welvaart te laten afnemen zodat een ander zijn welvaart toeneemt? Om het beter tot u door te laten dringen. Bent u bereid om drastisch minder te rijden om die 70% van de totale brandstof eerlijk te delen met maar liefst 75% van de wereldbevolking? Misschien wel. Maar bent u ook bereid om drastisch te bezuinigen op voedsel, om de 70% van het wereldgraanverbruik eerlijk te delen onder de totale bevolking van de aarde? Het is niet zo dat dit praktisch onmogelijk is of dat iedereen dan arm zou worden. Ons leefpatroon zou alleen totaal veranderen. We zouden met alles moeten minderen. Velen zouden wel bereidt zijn om dit te doen, maar veel andere mensen ook niet, en, als het aan de politici licht zeker niet. Het zou namelijk onze economische positie aantasten en daarmee ook onze machtspositie negatief beïnvloeden. Macht is zoiets waar overheden juist meer van willen hebben, dus alles dat ze kunnen doen om hun land sterk en machtig te houden of maken zullen ze met prezier toe passen, ook al moeten andere landen eronder lijden. Dit is dus het geval bij protectie. Wij beschermen onze eigen economie ten koste van de arme landen die geen mogelijkheid gegund wordt om eerlijk te concurreren. Om de schijn op te houden dat de regeringen van de rijke landen zeker wat doen voor de arme landen verlenen ze ontwikkelingshulp, geven ze geld enz. Maar zij weten zelf ook wel dat wanneer zij geen hulp verlenen maar de protectie opheffen, de arme landen zelf veel meer zouden verdienen dan wat zij nu aan hulp krijgen.

En hoe zit het met Max Havelaar koffie?

Een van de dingen die we doen om de arme boeren te helpen is Max Havelaar koffie kopen. We betalen meer om ons het gevoel te geven dat we iets goed doen. Maar schijn bedriegt. Door de hoge lonen van de Max Havelaar boeren wordt de marktwerking in deze landen verstoord. Hierdoor worden de gewone boeren (de meerderheid) belemmerd op hogere prijzen door marktwerking. Het zou beter zijn dat Max Havelaar ze geen hogere lonen geeft, maar scholing, zorg, tweede handse tractors en noem maar op. Dit zou de bevolking pas echt helpen.